Bardzo często dostaję maile od osób, które piszą, że “chciałyby coś zrobić, ale nie mają z kim”. W ich otoczeniu nie ma ludzi, którzy żyją z pasją i robią coś ciekawego. Za to mają obok siebie same marudy, żyjące z dnia na dzień, w systemie praca/szkoła – dom, od czasu do czasu jakaś impreza i nic więcej, nic bardziej interesującego.
Kilka ostatnich dni spędziłem w całkowitym spokoju i „bez oczekiwań”. Razem z grupką kilkunastu znajomych pojechaliśmy nad Jezioro Rożnowskie, rozbiliśmy namioty i przez 4 dni nie robiliśmy... nic. Nagle przestałem myśleć o Internecie, o mailu, o obowiązkach. Telefony przestały dzwonić (niektórzy potopili wyrzucili swoje w Dunajcu) - byliśmy tylko „tu i teraz”.
Wczorajszy dzień przejdzie do historii i na pewno zapamiętam go na długie lata. Pamiętacie jak jakiś czas temu wrzuciłem informacje, że szukam osób, które chcą razem ze mną przebiec maraton? Ten dzień nadszedł wczoraj. Po raz trzeci w swoim życiu przebiegłem maraton – tym razem w towarzystwie 11 innych szaleńców, którzy postanowili spełnić swoje marzenia i pokonać swoje słabości. Wczorajszy dzień był jednym z najprzyjemniejszych dni w całym moim życiu!
Czujecie w powietrzu to dobro? Czujecie tą dobrą energię, która wisi w górze? Ostatnio z każdym wdechem ładuje się mocą i przekonuje się, że życie jest piękne. Zacząłem też analizować to, co dzieje się wokół mnie.
Dzisiejszy wpis w dość nietypowej formie, ponieważ zamiast artykułu chciałbym przedstawić Wam rodzinę, jakich mało! Zastanawiałeś się kiedyś co robić z życiem, kiedy dziecko kończy pół roku? Wraz z naszymi małymi córeczkami zdecydowaliśmy się żyć życiem, o którym zawsze marzyliśmy. I tak oto mama: polska dziennikarka z tatą: niemieckim fotografem, nosidłami na plecach i dziewczynkami, odwiedza raz Czeczenów, raz Majów. przed Wami Rodzina bez granic!
Kilka dni temu wybrałem się do Paryża. Pojechałem, bo od kilku miesięcy skupiony byłem na pracy i po prostu potrzebowałem małej odskoczni od rzeczywistości.
Pamiętasz bajkę o Brzydkim Kaczątku? Tak, tak, tą z dzieciństwa – Andersena. Młody łabędź wychowywany w towarzystwie kaczek i święcie przekonany, że sam też jest kaczką, w dodatku brzydką i głupią.
Mam coś takiego, że tworzenie różnych rzeczy sprawia mi ogromną frajdę i przyjemność. Pamiętam, że siedziało to we mnie od małego. W pierwszej klasie podstawówki napisałem pierwszą swoją książkę.
Wyobraź sobie idealny stan, kiedy czujesz się po prostu świetnie. Niczego Ci nie brakuje, masz wspaniały humor i dokładnie wiesz, czego potrzebujesz. Idziesz na spotkanie z innymi ludźmi i nagle wiesz, co powiedzieć i np. w którym momencie rzucić właściwym żartem. Panowie - rozmawiacie z kobietą i macie idealne przeczucie w którym momencie chwycić ją za dłoń lub przytulić. Magia - prawda? Czy nie byłoby świetnie, aby taki stan był permanentny? Jest to trudne, ale ostatnie sytuacje i analizowanie relacji między ludźmi pokazały mi jak dużo można zmienić w kontaktach z drugą osobą.